Ο μοναχός και ο σαμουράι

Τρίτη, Απριλίου 30, 2019

Ένας μοναχός πήγαινε στην πόλη φέροντας ένα σημαντικό γράμμα που έπρεπε να δώσει στα ίδια τα χέρια του παραλήπτη του. Όταν έφτασε στις παρυφές της πόλης, χρειάστηκε για να μπει μέσα, να διασχίσει μία γέφυρα. Πάνω στην γέφυρα στεκόταν ένας σαμουράι έμπειρος στην τέχνη του σπαθιού ο οποίος, προκειμένου να αποδείξει τη δύναμη και την ατρωσία του, είχε ορκιστεί να προκαλέσει σε μονομαχία τους εκατό πρώτους ανθρώπους που θα διέσχιζαν την γέφυρα. Είχε κιόλας σκοτώσει ενενήντα εννέα. Ο μικρός μοναχός ήταν ο εκατοστός. Ο σαμουράι τον προκάλεσε. Ο μοναχός τον ικέτεψε να τον αφήσει να περάσει, μιας κα το γράμμα που έφερνε ήταν εξαιρετικά σημαντικό.

-Μόλις εκπληρώσω την αποστολή μου, σας υπόσχομαι να ξαναγυρίσω να αναμετρηθώ μαζί σας. Ο σαμουράι δέχτηκε και ο νεαρός μοναχός πήγε να παραδώσει το γράμμα.

Πριν ξαναγυρίσει στην γέφυρα, επισκέφτηκε τον δάσκαλό του να τον αποχαιρετήσει, σίγουρος πως ήταν χαμένος.

-Πρέπει να πάω να χτυπηθώ με  ένα μεγάλο σαμουράι, του είπε. Είναι εξαιρετικός μονομάχος κι εγώ δεν έχω ποτέ στη ζωή μου αγγίξει όπλο. Θα σκοτωθώ.

-Πράγματι, του αποκρίθηκε ο δάσκαλος του, θα πεθάνεις γιατί δεν υπάρχει για σένα καμία πιθανότητα νίκης, και για αυτό δε χρειάζεται να φοβάσαι το θάνατο. Θα σου διδάξω όμως τον καλύτερο τρόπο για να πεθάνεις: κραδαίνεις το σπαθί σου πάνω από το κεφάλι σου, κρατάς τα μάτια κλειστά και περιμένεις. Όταν θα νιώσεις κρύο στην κορυφή του κρανίου σου, θα έχει έρθει ο θάνατος. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή θα κατεβάσεις τα χέρια. Αυτό είναι όλο…

Ο μικρός μοναχός αποχαιρέτησε το δάσκαλο του και κατευθύνθηκε προς τη γέφυρα όπου τον περίμενε ο σαμουράι. Αυτός, ο τελευταίος, τον ευχαρίστησε επειδή κράτησε το λόγο του και τον προκάλεσε να πάρει θέση. Η μονομαχία άρχισε. Κρατώντας το σπαθί με τα δύο χέρια, το ύψωσε πάνω από το κεφάλι του και περίμενε ακίνητος. Τούτη η συμπεριφορά ξάφνιασε το σαμουράι επειδή η στάση που είχε πάρει ο αντίπαλος δεν έδειχνε ούτε φόβο ούτε δειλία. Δύσπιστος προχώρησε με σύνεση. Ο μικρός μοναχός ήταν απαθής, συγκεντρωμένος αποκλειστικά στην κορυφή του κρανίου του. Ο σαμουράι είπε μέσα του:

«Αυτός ο άνθρωπος είναι σίγουρα πανίσχυρος. Είχε το θάρρος να ξαναγυρίσει για να χτυπηθεί μαζί μου, άρα αποκλείεται να είναι ερασιτέχνης». Ο μοναχός, πάντοτε απορροφημένος, δεν έδινε καμία σημασία στα πήγαινε έλα του αντιπάλου του. Ο τελευταίος άρχισε να φοβάται: «Δεν υπάρχει αμφιβολία πως θα είναι ένας δεινός πολεμιστής, σκέφτηκε. Μονάχα οι δάσκαλοι της τέχνης του σπαθιού παίρνουν από την αρχή ενός αγώνα θέση επίθεσης. Και επιπλέον κρατά κλειστά τα μάτια.» Ο νεαρός μοναχός περίμενε ακόμη τη στιγμή που θα ένιωθε εκείνο το περίφημο κρύο στην κορυφή του κεφαλιού του.

Εντωμεταξύ, ο σαμουράι είχε αφοπλιστεί εντελώς. Δεν τολμούσε να επιτεθεί, σίγουρος ότι θα κοβόταν στα δύο με την παραμικρή κίνηση. Από την πλευρά του, ο μοναχός είχε ξεχάσει εντελώς τον σαμουράι, συγκεντρώνοντας όλη του την προσοχή στην καλή εφαρμογή όσων τον είχε συμβουλέψει ο δάσκαλος του, έτσι ώστε να πεθάνει με αξιοπρέπεια. Μονάχα οι κραυγές και τα κλάματα του σαμουράι τον επανέφεραν στην πραγματικότητα:

-Μη με σκοτώσετε, λυπηθείτε με. Πίστευα πως ήμουν ο άρχοντας του σπαθιού, αλλά ποτέ μέχρι τώρα δεν συνάντησα ένα δάσκαλο σαν εσάς. Σας παρακαλώ, σας εκλιπαρώ, δεχθείτε με μαθητή σας, και διδάξτε μου την οδό του σπαθιού

Το απόσπασμα με τίτλο «ο μη-φόβος το θανάτου» είναι από το βιβλίο «Η άσκηση Ζεν» του Ταιζέν Ντεσιμαρού.

0 σχόλια