Αν υπήρχαν σήματα στο δρόμο και πινακίδες με νέον και λαμπάκια που φωσφορίζουν για να εφιστούν την προσοχή τότε η ζωή ίσως να ήταν πιο εύκολη. Τότε ίσως όλες οι επιλογές να οδηγούσαν σε αυτήν τη μοναδική στιγμή που μιλάμε. Αναπόδραστο θα ήταν. Για κάτσε σκέψου το. Δε μπορεί να γινόταν αλλιώς. Μία λάθος στροφή και δε θα καθόμασταν εδώ τώρα παρέα να μιλάμε.
Μακάρι όντως πέρα από τα σχήματα λόγου να υπάρχουν πινακίδες στο δρόμο. Από όσο ξέρω όμως ή μπορώ να υποπτευτώ μέχρι το τέλος δεν υπάρχει καμία. Τα σημεία και τα σημάδια βλέπετε δεν μπορούν να περιγράψουν τον εαυτό τους. Ούτε και οι λέξεις ή η συνείδηση. Δε θα σας πει κανείς πότε να κάνετε κάτι. Η ζωή κόντρα στη γενική ψευδαίσθηση δεν πραγματώνει. Αυτοπραγματώνεται. Δεν υπάρχουν σωστές ή λάθος στροφές ούτε τίποτε είναι προδιαγεγραμμένο. Απλά εκεί που γεννιέται κάτι νέο και κει που διατηρείται το παλιό κόντρα σε παρορμητικές τροπές γράφεται ιστορία. Το αφήγημα της ζωής. Εκεί σχηματίζεται ο χαρακτήρας. Αλλιώς όλα ανακυκλώνονται σε ένα βρόγχο επαναφοράς του ιδίου ή μία ασυνείδητη αναδίπλωση της ευκολίας. Όσο η ζωή δεν συνειδητοποιεί αυτή της την ενδογενή ανημποριά για απόλυτες στροφές και κανονισμούς στέκεται ως διακριτό οικοδόμημα και άρα ως υπόδικος που περιέχει αποκλειστικά τον εαυτό του. Ζωντανή νεκρή.
Εντάξει δεν μπορεί να υπάρξει απόδειξη της αλήθειας σε αυτό που λέμε. Ούτε καμία αλήθεια μπορεί να επαληθεύσει τον εαυτό της. Είναι ίσως όμως ηθικότερη μία συνειδητή ενατένιση της στιγμής ακόμη και σαν πυροβασία στους ρυθμούς κύκνειου άσματος παρά σαν μία ατέρμονη επανάληψη που την συγκρατούν σιδερένιες αλυσίδες ή σαν ένα zeitgeist που το υπαγορεύουν κρύφιες κι αλλότριες δυνάμεις. Είναι αληθινότερη μιας ώρας ελεύθερη ζωή από την ανυπαρξία.
- Σάββατο, Αυγούστου 15, 2015
- 12 Σχόλια