ο πυλωρός

Ίσως το ερώτημα τελικά δεν είναι το πώς η αυτοσυνειδητοποίηση της συνειδησιακής διαλεκτικής …μπορεί να συνταιριάσει …την πορεία αυτονόμησης της ιδίας (ακόμη και κόντρα στον πρότερο εαυτό, το συγγενικό και την κοινή γνώμη) με την ανάγκη ολιστικής θεώρησης. Ίσως δεν είναι το πώς θα ορίσει ταυτόχρονους όρους εισόδου και εξόδου από και προς το συλλογικό … ώστε να μη βιάζει εαυτόν και σύνολο… Ούτε πού θα βάλει τα διάφορα όρια ψυχώσεων, νευρώσεων, αυταπατών και ψυχολογιών… Διότι ακόμη κι αν η επανάσταση της αυτοσυνειδητοποίησης αναφέρεται σε φαντασιακούς δημιουργικούς άξονες … δλδ στη γέννα του έτερου από το ίδιο … δεν παύει η όποια πνευματική δημιουργική διαδικασία …όσο πολύπλοκη κι αν είναι… να αναφέρεται (εξ ορισμού) σε κάποιο ή κάποια στιβαδωτά και βαθμωτά τέλη και πέρατα… Ιδιοτελή καθόλα ελεώ πεπερασμένης αφετηρίας ή θεώρησης αν προτιμάτε… και άρα εν τέλει … (επιεικώς) φαύλα λόγω ασυνείδητης αδράνειας…. Και αυτό γιατί ποτέ δεν μπορεί να δοθεί απάντηση στο αν και πότε κάποιος έχει γεννήσει το πνεύμα του. Ή ποιός συμμετέχει λίγο στο όνειρο και ποιός πολύ. Η αν κοιμάσαι ή είσαι ξύπνιος. Ακόμη και η αναστοχαστική υπαγόρευση μίας ολιστικής προσέγγισης της ίδιας της πνευματικής οντογένεσης … αποτελεί διάκριση, αφού εισάγει σφάλμα εν τη γενέσει της ανάλογο της απόστασης μεταξύ θεωρίας-πράξης, εξουσίας-εξουσιαζόμενου κοκ

Ίσως το ερώτημα να είναι κατ’ αρχήν προσωπικό.

Ή για να το θέσω αλλιώς. Θα μπορούσε να μην είναι;

Αν ορίσουμε τη σχέση μεταξύ του λόγου του ολικού  προς την ατομικότητα και του λόγου της ατομικότητας προς το τίποτε ως ισότητα, τότε καταλήγουμε στο εξής παράδοξο και σκανδαλώδες : ατομικότητα = ρίζα (ολικού όντος * τίποτε).  Αν θυμηθεί κανείς και το 1 + 0 = ∞ ή το 0*∞=1 των Πυθαγορείων εύκολα μπορεί να καταλήξει πως εκεί που υφίσταται λόγος υφίσταται και αναλογία και πως η κλείδα είναι ότι δια του λόγου δε μετράμε απόσταση παρά σχετικότητα. Εξ αυτών γίνεται προφανές ότι πρέπει να γίνουν κάποιες συμβάσεις για να αποκτήσει νόημα η ατομικότητα.

Το σύνηθες, ώστε να θεωρηθεί σε ποία σχετική θέση μπορεί ενδεχομενικά να τοποθετηθεί η ατομικότητα, είναι να επιχειρηθεί η σύμβαση που θα ορίσει άνω και κάτω όριο παρατήρησης ως αντίστοιχα του ολικού όντος και του τίποτε. Ως άνω όριο παρατήρησης για παράδειγμα τίθενται λόγου χάριν τα άκρα του σύμπαντος και κάτω όριο παρατήρησης η σταθερά πλανκ ή ίσως αλλιώς άνω όριο μπαίνει συχνά το μέγεθος του πλανήτη και κάτω το μέγεθος ενός έκαστου. Ή εν πάσει περιπτώσει αυτή η αντιστοίχηση γίνεται στα σχετικά μεγέθη ανάλογα με το αναφερόμενο και το προσδοκώμενο. Μία τέτοια προσέγγιση δε φαίνεται μαθηματικώς και τόσο σφαλερή αν υπάρχει η παραδοχή ότι η ατομικότητα έχει την ίδια ικανότητα παρατήρησης του άνω και του κάτω ορίου κάθε φορά, και άρα μέσω αυτού διορθώνεται το προσεγγιστικό δια του ορισμού ορίων υπεισερχόμενο σφάλμα.

Το ενδιαφέρον σε όλα αυτά είναι ότι ψάχνοντας λίγο τις υποθέσεις που έχει κάνει ενίοτε η ανθρώπινη σκέψη για αυτά τα κατοπτρικά όρια «πέρατος» συνήθως παρατηρείται η τάση να «ανθρωπομορφοποιούνται», «γεωκεντρικοποιούνται» ή τουλάχιστον να «λογοποιούνται» με βάση τον εκάστοτε τρόπο σκέψης. Ακόμη και αυτά που είναι τάξεις μεγαλύτερα ή μικρότερα της ατομικότητας παίρνουν σχήμα (πχ θεός με πρόσωπο ανθρώπου), και άρα κατά συνέπεια παραμορφωτικά τερατοποιούνται,  αφήνοντας έτσι να βγουν ωραία συμπεράσματα για τις ικανότητες παρατήρησης της σκέψης, την αντικειμενικότητα της, αλλά και για τον «αντικειμενικό» κόσμο γύρω της.

Βλέπει κανείς πως η θεώρηση της σχετικής θέσης για το που μπορεί ενδεχομενικά να τοποθετηθεί η ατομικότητα κρύβει πρωτίστως από πίσω της τον ψυχολογικό παράγοντα της επιθυμίας της: ο ορίζοντας θέασης να γίνει κάτοπτρο αναπόλησης του ειδώλου του εαυτού, η συνείδηση να γίνει η ιστορία,  κι ο άνθρωπος η χώρα εποπτείας. Οι όποιες «πυθαγόρειες» εξισώσεις είναι και αυτές ολισθηρές αν παρθούν ως απόλυτες που αναλογοποιούν τα δυσανάλογα. Η δυσαναλογία μεταξύ ολικού όντος και ατομικότητας έχει να κάνει με την ψυχολογική μη αποδοχή αδυναμίας απόλυτης προσέγγισης του υπερβατικού και όχι με τα πραγματικά μεγέθη.