ο πυλωρός

Περίεργο πράγμα η νευρο-χημεία του σώματος. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο μπορούν να εμφανιστούν χημικά στο σώμα, είτε ως οριακά συναισθήματα αναπόλησης, είτε ως έπαρση ή επιθυμία, και να το οδηγήσουν σε μία φαυλότητα που το εξαντλεί. Όλα έχουν να κάνουν με την περιπλάνηση της συνείδησης στο χώρο της φαντασίας και το φόβο ότι θα χάσει τον έλεγχο ή με το φόβο θανάτου (το ίδιο και το αυτό). Φτιάχνει συνήθως το δικό της όνειρο, ένα όνειρο που την κρατά φυλακισμένη. 

Το ακόμη πιο περίεργο κατ’ αρχήν, αλλά πιότερο πραγματικό, είναι ότι όσο το άτομο αφήνει πίσω όλα εκείνα τα φοβισμένα κομμάτια του που του λένε πως πρέπει να είναι τα πράγματα ή ο ίδιος, αποκτά σιγά σιγά μεγαλύτερο έλεγχο του σώματος. Όσο αφήνει πίσω τους φόβους και αποκτά επίγνωση των φανταστικών αυτό-προβολών του, κατ’ ουσίαν της φαντασιόπληκτης περίπλανησης του νου μεταξύ φόβων και  επιθυμιών, ρίχνει το φως της επίγνωσης σε όλο αυτό που καταλήγει να είναι ένα κουβάρι σκέψεων, το οποίο καταλαβαίνει ότι δεν είναι ο εαυτός. Συνειδητοποιεί πως  δεν ήταν και δεν είναι οι σκέψεις του αλλά αυτός που τις κοιτά.

Η συνειδητοποίηση αυτή, ότι δεν είναι το υποκείμενο οι σκέψεις του, είναι ένα σοκ που μπορεί να φέρει στεναχώρια, μέχρι και κατάθλιψη. Είναι δύσκολο για το μικρό πληγωμένο εγώ που έχει ταυτιστεί για χρόνια ολόκληρα με τις σκέψεις του να τις αφήσει και να κάνει αυτό που όλες οι εσωτερικές σχολές με τον έναν ή άλλο τρόπο αναφέρουν ως αποταύτιση.  Δεν είναι κακό να νιώσει κανείς χάλια όταν αφήνει μία ψεύτικη ταυτότητα πίσω του. Αντίθετα αυτό που πρέπει να κάνει είναι αγκαλιάσει τα συναισθήματα του και να δει τι έχουν να του πουν. Δεν μπορεί κανείς και τίποτε έξω από τον εαυτό να του φέρει σιγουριά και ασφάλεια. Η μόνη σιγουριά και ασφάλεια που μπορεί να βρει είναι στα χώματα της καρδιάς. Οτιδήποτε και να κυνηγά εκτός του, όνειρο ή επιθυμία, χρήμα, αγάπη, έρωτα και τα συναφή, δεν πρόκειται ποτέ να είναι σταθερά και ασφαλή. Κανένας τραπεζικός λογαριασμός και καμιά σχέση δεν είναι ασφαλή. 

Παρόλα αυτά ακόμη κι όταν πέσει το φως της επίγνωσης σε φόβους και ανασφάλειες που κρατούν την συνείδηση σε φανταστικό – ονειρικό κόσμο, και το σώμα στην υπάρχουσα νευρο-χημεία, υπάρχει ένας ολόκληρος εθισμός πάνω σε αυτόν. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε κανένα απολύτως περιορισμό απλά είμαστε εθισμένοι σε αυτούς. Οπότε συνεχίζουμε να το παίζουμε θύματα γιατί πήραμε αγάπη, συνεχίζουμε να λέμε ψέματα στον εαυτό μας και τους άλλους γιατί εκβιάσαμε βολικά μία σχέση κοκ. Σε αυτό το στάδιο, άπαξ κι έχουν έρθει στο φως τα μεγαλύτερα κομμάτια αυτό-προβολών, πρέπει να παρθεί μια απόφαση για να αρθεί η φαυλότητα. Είτε επιλέγει κανείς να ακολουθεί και να ταυτίζεται με όλη αυτή την επανάληψη της ψεύτικης ταυτότητας που του φέρνει στεναχώρια, είτε επιλέγει από την άλλη μεριά την ελευθερία του να είναι ευθυγραμμισμένος με τον πιο αληθινό εαυτό του και κατ’ επέκταση με άτομα πιο αυθεντικά. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε πως έλκουμε άτομα που έχουν το ίδιο επίπεδο σχέσης με τον εαυτό τους όπως έχουμε εμείς με τον δικό μας. Για αυτό και ότι χρειαζόμαστε σε μία σχέση είναι αυτό που πρέπει να γίνουμε. Και για αυτό μπορεί κανείς να δεχτεί τόση αγάπη ερχόμενη από τα εκτός, όση είναι η αγάπη που δέχεται να δώσει στον εαυτό εντός. 

Και για να το δούμε και από άλλη μία πλευρά, για αυτό όταν δεν αγαπά κάποιος τον εαυτό και δεν αναγνωρίζει τις μικρές φωνές φόβου και φαντασίας που αρμενίζουν μέσα του, αν έρθει ένας άλλος και του δείξει αγάπη σε levels που δε γνωρίζει, το βρίσκει άκρως μα άκρως τρομαχτικό ή δε το καταλαβαίνει (συνήθως και τα δύο). Γιατί πολύ απλά είναι μεγαλύτερο από αυτό που έχει αφήσει τον εαυτό του να έχει σε σχέση με τον ίδιο. Και τί κάνει συνήθως; Το σαμποτάρει και γυρνά πίσω σε ανθρώπους που ταιριάζουν με το επίπεδο του φόβου που κουβαλά. Και σιγά σιγά γίνεται άνθρωπος που εξαρτιέται από τους άλλους και θέλει να τους έχει ευχαριστημένους. Και φυσικά έτσι ελκύει εκμετάλλευση, πληγές και ταλαιπώριες.

Και για να κλείσουμε κάπου εδώ το σημείωμα αυτό να πούμε και  κάτι τελευταίο. Όταν κάποιος έρχεται και θέλει να εξαρτηθεί από σένα και να σε ευχαριστήσει γιατί έχει μάθει με τέτοιο τρόπο να στήνει τις σχέσεις του, ή θέλει να είναι το θύμα, ο θύτης, η εξουσία, ο «φυσιολογικός» που θα σου πει πώς πρέπει ή δε πρέπει να είσαι, ο ελεγκτής, ο δικαστής, ο ταλαιπωρημένος, ο λάτρης σου ή αυτός που θα σε κάνει δάσκαλο ή θεό ή ακόμη και διάολό του (και τελειωμό δεν έχουν οι ταμπέλες) κι εσύ είσαι πρόσωπο χτισμένο στα χώματα της καρδιάς και στην ασφάλεια της … ε, τότε το αναγνωρίζεις όλο αυτό. Το βλέπεις.  Και το βλέπεις άνευ φίλτρων, παρερμηνειών ή παρεξηγήσεων.

Θα λέγαμε αστειευόμενοι πως οι δύο αλληλοαποκλειόμενες πεποιθήσεις ιστορικά είναι αυτή του Σωκράτη με το  «ουδείς εκών κακός» και η ανάποδη του Woody Allen στο Whatever works με το «Ξεκινάμε πάντα με την εσφαλμένη υπόθεση ότι ο άνθρωπος γεννιέται αγαθός». Και οι δύο ενέχουν το ντε φάκτο χαρακτηριστικό της ανθρώπινης αντίληψης να είναι δισθενείς. Κατά την κοντόφθαλμη τελεολογική συνέπεια τούτου, ότι δεν είναι αγαθό κάποιος πρέπει να το αλλάξει σε αγαθό. Ενδιάμεσο χώρο δεν επιτρέπουμε. Είτε κάποιος έγινε κακός δηλαδή. Είτε ήταν. Κι έτσι είναι που από πολύ νωρίς ξεκινάνε οι κοινωνικοί μηχανισμοί και διαχωρισμοί από την αρχική κιόλας αξιωματική μας βάση. Με δυο λόγια λοιπόν εφόσον το κοινωνείν και άρα το αληθεύειν (κατά το αριστοτελικό «το αληθεύειν εστί κοινωνείν»)το πραγματώνουμε υπό συνθήκες που καταστρατηγούνται  εξ απαρχής από τις εκάστοτε λογοκρατικές-δισθενείς ιδεολογίες οργάνωσης του κοινωνικού για το αληθές και το αγαθό, τέλος στο κυνήγι κοινωνικής ολοκλήρωσης δεν μπορεί να υπάρξει.

Έως τώρα η εδραιωμένη ιδέα της παραδοσιακής φιλοσοφίας είναι πως η αληθής πληροφορία υπέχει ακραιφνούς μαθηματικού χαρακτήρα. Ναι σαφώς. Η αυταπάτη μας είναι στο ότι το «ψέμα» δεν εμπίπτει στον ακριβώς ίδιο κανόνα και στο ότι οι χωριστικές μας διακρίσεις έχουν την δύναμη να ξεχωρίσουν το καλό, το αγαθό και το δίκαιο. Κάτι που φυσικά δεν έχουν γιατί όλα ορίζονται βάση σχέσεων. Όλα είναι σχετικά δηλαδή κι εν προκειμένω τα μαθηματικά μπορεί να είναι η γλώσσα του κόσμου, αλλά μπορούν να περιγράψουν μόνο ότι χωρά η κούτρα του καθενός. Υπάρχει μία απείρως μεγαλύτερη φαντασιακή διάσταση πίσω από την πραγματικότητα και με το να τα βαφτίζει κανείς όλα άσπρα ή μαύρα το μόνο που καταφέρνει είναι να υπερθεματίζει την δισθενή πρόσληψη του και τίποτε παραπάνω. Δεν μπορούν να περιγράψουν τα μαθηματικά τα πάντα γιατί δε μπορεί το όποιο υποκείμενο να χωρέσει τα πάντα. Τόσο απλά. Τουτέστιν η αλήθεια και το ψέμα, το καλό και το κακό, είναι φάσεις της αντίληψης. Δεν έχουν να κάνουν με την πραγματικότητα. Άλλωστε η πραγματική πραγματικότητα δε γνωρίζει από αγαθό ή ψέμα. Η πραγματική πραγματικότητα είναι αυτή που είναι. Τα υπόλοιπα είναι μες το ανθρωποκεντρικό της αντίληψης.

Κοντολογίς, είμαστε πάντα σε απόσταση από το «υπερβατικό αληθές», την «ιδέα» ή την «αρχή» ή όπως αλλιώς βαφτίσει κανείς το φλερτ με το τελείως αφηρημένο. Βλέπετε αυτός που δημιουργεί δεν είναι το τελείως αφηρημένο αλλά η πεπερασμένη γλώσσα του δημιουργικής φαντασίας. Αυτή η πραγματικότητα δε μπορεί να αλλάξει και καλό είναι επιτέλους εις έκαστος να συμφιλιωθεί με την μερικότητα της μικρής του πεπερασμένης ύπαρξης. Δε μπορεί κανένας να κάνει κάτι με το υπέρτατο αγαθό ή την υπέρτατη αλήθεια, γιατί δεν τον αφορούν αυτά τα μεγέθη και γιατί δεν υπάρχουν. Υπάρχει μόνο το σχετικό και μόνο αυτό μπορεί να υπάρξει σε αυτόν τον ατέρμονο βρόγχο μερικοτήτων του κόσμου. Αν ξεπεραστούν τα λογοκρατικά και οι διχαστικοί δυισμοί του σωστού-λάθους, αλήθειας-ψεύδους, ίσως και να προσεγγίστεί κάποτε η δυναμική και οργασμική ύπαρξη του πραγματικού «αληθεύειν/κοινωνείν» όπου θα ερευνήσουμε ανθρωποκεντρικά και κοινωνικοπολιτικά όπως αρμόζει στη φύση μας το αγαθό, το  αληθές και το δίκαιο στη βάση μίας συμφωνικής πολυφωνίας και όχι αφορισμών και εγωιστικών ή εξουσιαστικών διακρίσεων.